İlk aşamada psikolojik sisteme bağlı erken boşalma başlığı altında düşündüğüm özgüven eksikliği, klinik gözlemlerimde ayrı bir başlığı hak edecek kadar sık karşıma çıktığı için, Türk insanı açısından ayrıca ele alınması gereken özel bir konudur. Özgüven; bir kişinin kendi değeri ve yetenekleri hakkındaki sübjektif (öznel) değerlendirmesidir. Yani kişinin kendi özelliklerinin ne ölçüde olumlu ya da olumsuz olduğu hakkındaki yorumudur. Özgüven hem kişinin “güçlü bir erkeğim”, “yakışıklıyım”, “zekiyim”, “sevilen bir insanım” gibi kendisine ilişkin düşünceleri, hem bu düşüncelerin yol açtığı “yetersizlik”, “umutsuzluk”, “utanç”, “gurur” gibi duyguları, hem de bu duygu ve düşüncelerin ifadesi olan “erken boşalma”, “sertleşme sorunları”, “çekingenlik”, “dikkat”, “iddiacılık” gibi davranışları içerir. Diğer taraftan, özgüven eksikliği ise; kendinden şüphe duymak, pasiflik, aşağılık duygusu, umutsuzluk, boyun eğme, aşırı uyum gösterme, yalnızlık, eleştirilere karşı hassas olma, güvensizlik, depresyon ve sevilmediğini hissetme gibi kavramlarla tanımlanabilir. Bu nedenle özgüven hem süreklilik gösteren bir kişilik özelliği olarak görülebilirken hem de geçici bir psikolojik durum olarak da düşünülebilir. Çünkü özgüven eksikliği bir kader değildir, ancak kişi neye inanırsa onu yaşar. Özgüven eksikliği genellikle evde, okulda veya ilk cinsel deneyimlerde yaşanılan kimi olumsuz yaşam deneyimlerinden sonra ortaya çıkar. Örneğin, kişi büyüme aşamasındayken, ebeveynleri ona sağlıklı ve destekleyici bir çevre sağlayamamış olabilir, ona karşı çok eleştirel, talep kar veya aşırı koruyucu davranmış olabilirler. Sonuç olarak, kişi zamanla kendisi hakkında olumsuz düşünmeye başlar. Bu durumda erken boşalma kaçınılmaz olarak yaşanır. Çünkü erkeklik, güç ve iktidar peniste değil kişinin beynindedir.